Eu vou tirando.

Reflexos de inseguridade

Estado: animado, contento, con estabilidade, con enerx�a, inda que non estou estudiando todo o que deber�a.

A qu� dedica el tiempo libreeeee :

Escribir no meu weblog (inda que non o fago moito). Vai por rachas.
Organizar unha cea pra o d�a 5 de Decembro con alguns amigos da escola.
Duas horas de ximnasio tres veces � semana.
Vida social: charlar casi sin parar de todo un pouco cos amigos (como si fora un pensionista)

�que far�a con 180 mill�ns de euros?: facendo contas dame sobre 1000 euros ao dia pro resto da mi�a vida, as� que (neste momento) o que far�a ser�a: mercar unha boa c�mara, coller a mi�a mochila e largarme a viaxar polo mundo so con unha lista de sitios a donde non ir. Por outro lado, creo que a maior parte dos cartos non os meter�a nun banco sinon que os invertir�a nalg�n terreo ou inmobiliaria.

Porci�n do libro "La sombra del viento":
[ ... ]
-Huele raro -coment� Ferm�n Romero de Torres-. Como a pedo rancio, de notario o procurador.
-No. Huele a papel quemado.
-Ande, tenga un Sugus de lim�n, que lo cura todo.
-No me apetece.
-Pues se lo guarda, que nunca se sabe cu�ndo un Sugus le va a sacar a uno de un apuro.
[ ... ]

Fotos, cartas. Sombras, reflexos: pareceravos unha tonter�a (como todo o que escribo) pero hoxe dinme conta de unha cousa: que non son "natural" cando escribo aqu� no meu weblog. Todo ven a raiz de unha carta que me escribiu onte pola noite a mi�a amiga Marta e que le�n esta ma��.

Seg�n ela, na �ltima carta que eu lle mandei, demostreille algo que sempre lle parece moi curioso: "que a xente escribe igual que fala". En principio tomeino como unha especie de cumplido (inda que te�o as mi�as d�bidas). Logo pensei que iso non � de todo certo, que co�ezo xente que cando fala se lle nota libre e moi solta e cando ten que escribir (unha carta ou o que sexa) se reprimen e se cortan. E ent�n tiven o que Lupe chama un "enlace" e pensei que iso par�cese moito o que lle pasa a moita xente coas fotos.

Expl�come: hai xente que en casi toda-las fotos sae "rara". Seguro que sabedes de que vos falo, son esas persoas que cando as ves nas fotos dis: �que lle pasa aqu�? Que mal sale!! Ela/el non � as�!!. Pois do mesmo xeito hai algunha xente que cando as lees tes a sensaci�n de que a persoa que escribiu non � a mesma persoa coa que est�s afeito a falar. Eu ti�a a mi�a teor�a (como pra casi todo) sobre a causa que xustifica ese cambio. A culpable � a falta de confianza nun mesmo.

Normalmente esta xente que sae "rara" nas fotos so sae medianamente normal cando lle fas a foto estando algo borracho (ent�ndese que o modelo, non o fot�grafo) ou cando lla sacas (a foto) sin que se de conta. Penso que isto se debe a que esta xente non se sinte c�moda coa sua imaxe e cando se esquece de que a cara que ten a ten as 24 horas do d�a pois comp�rtase dun xeito natural; pero en canto ve o obxetivo dunha c�mara apunt�ndolle, l�mbrase do aspecto que ti�a no espello pola ma��, e pensan que de esa imaxe que lle roubar�n coa c�mara non volver�n a ter o control.
Cando esta xente ve a algu�n fix�ndose moito nos detalles da sua imaxen soen apartarse, ou pedirche que deixes de miralos, ou po�er algo por medio (como unha bofetada). Pero coa foto non poden facer nada! non te�en defensa! Unha vez lles sacas a foto, logo na casa podemos pasarnos horas mir�ndoa, fac�ndolle zoom e top�ndolle todos esos defectos que eles saben (ou pensan, ou opinan) que te�en. Ante unha c�mara s�ntense desnudos, desprotexidos.

Pode que non o pensen as� conscientemente, pero esa creo eu � mais ou menos a sua sensaci�n (e te�o esta idea porque fai tempo eu sent�a algo as�). E cando te sintes as�, cando est�s tan "acojonado" diante do obxetivo que che vai a roubar a tua imaxe, na foto n�tase. Saes raro, saes tenso, saes antinatural; e todo o mundo se da conta, incluso ti mesmo, e iso non axuda a que te sintas c�modo na pr�xima foto.

Co tempo aprendes (ou polo menos eu aprend�n) que iso "raro" que se ve na foto e a tua inseguridade, o desprecio (ou falta de aprecio) pola tua propia imaxe. � exactamente iso que di Fito na sua cancion: "s� que soy mucho m�s guapo cuando no me siento feo" pero � inversa: "que eres moito mais feo cando non te sintes guapo".

�A cura? A soluci�n � sencilla. Sencilla de explicar, non tanto de aplicar: tes que deixar de sentir esa inseguridade, tes que aceptarte, aceptar a tua imaxe, que eres ti. E eu creo que un bo m�todo pra conseguilo �, por exemplo, deixar que che fagan centos de fotos dende centos de �ngulos distintos, deixar que algu�n che saque centos de fotos todo-los d�as (ou facerte presentador de television). Ao final non tes outra que afacerte � tua imaxe. E o que vas a conseguir non � simplemente sair mellor nas fotos (mais natural, mais ti mesmo), sinon que � algo moito moito mais importante: unha vez te aceptas (a tua imaxe) s�nteste mais forte, s�nteste mais lixeiro, mais despreocupado. � como si ata ese momento viviras encarcelado, atado, escondido... � como sair do armario!! (supo�o).

Bueno, pois isto � sin d�bida o que Lupe chamar�a un "enlace" porque todo este rollo ven de que penso que cos textos pode pasar algo parecido; so que en vez de confianza na tua imaxe � co teu xeito de expresarte. Cando unha persoa est� falando, as cousas que di te�en unha vida moi volatil. O son do que acaba de dicir dura ben pouco nas memorias dos ointes, cando est�s falando podes facelo cunha certa comodidade sabendo que ese son non se quedar� ah� no aire pra sempre pra que todo o mundo poida escoitalo e reescoitalo unha e outra vez analizando o que dixeches e o teu xeito de dicilo.

Deste xeito tam�n hai xente mais ou menos segura coa sua voz e coas cousas que di, e en xeral con todo o que fai. Hai xente que � insegura por natureza. Ou mais que "ser" inseguro, ser�a "estar", porque inda que hai xente que se sinte inseguro practicamente sempre, outros (eu por exemplo) pasamos por �pocas de mais e menos seguridade.

E cando est�s inseguro, saes raro nas fotos, cortado nos videos, calado nas grabacions de sonido e extremadamente fr�o nas cartas.

Eu neste momento s�ntome (como dixen ao principio) xenial. As endorfinas que ga�o no ximnasio son como unha especie de vacina contra a inseguridade. E penso que iso a xente o nota, faga o que faga, escribir, falar, ou posar en fotos jejejeje

Por outro lado, como vos dec�a ao principio, penso que cando escribo no blog non son de todo natural como o podo ser cando lle escribo unha carta a un amigo. Pra min, sentarme a escribirlle unha carta a Marta � algo as� como sentarme nunha cafeter�a a falar con ela, e s�ntome igual de c�modo. Por iso ela di iso de que a xente escribe exactamente igual que fala. En cambio aqu�, no weblog... mais ben � como si me puxera a falar na radio, ou diante duns altavoces donde non sei quen vai a escoitarme e quen non. Vos, en principio, sodes uns desco�ecidos e supo�o que ning�n de vos se expresa igual cando se senta cun bo amigo nunha cafeter�a que cando o fai cun grupo de xente que non co�ece de nada.

Psicobricolaxe

Estado: neste intre s�ntome xenial, onte fun a un concerto incrible en Vigo.

Palabras inventadas:

Psicobricolaxe
Peacelessfull

Ultimas veces no cine:

Infiltrados
El laberinto del Fauno
Hijos de los hombres

Escoitando agora: "Acabo de llegar" de Fito y los fitipaldis.

Constr�ete un "eu mesmo" � medida: O outro d�a Katriina escribiume un mail. Dende que volv�n de Oulu non volvera a saber nada dela. Contoume mais ou menos como lle iba al�, e faloume dos novos estudiantes de Otokyla, da neve que xa o cubre todo en Oulu, do fr�o, das noites cada vez mais e mais longas... e te�o que confesalo: entroume moita morri�a!
Dinme conta de que agora moitas veces evito pensar en todo aquelo pra non botalo tanto de menos. Non porque non queira "disfrutar" de esa melancol�a sinon porque � inc�modo non saber cando ei volver, porque da medo pensar que tal vez inda que volvese as cousas xa nunca ser�an iguais.

� d�a seguinte, despois de leer a carta de Katriina, iba pola ma�� cami�ando a coller o coche (� unha cami�ata duns 5 minutos) e iba pensando. Bueno, mais que pensar iba so�ando. So�aba que un d�a, sin pensalo moito, coll�a un desos vuelos baratos e que me escapaba uns d�as a Oulu. Ao meu Oulu! Pra pasear outra vez polas suas ruas, pra sentir o seu dulce aire fr�o... pero algo non cadraba naquel so�o!! Non pod�a ir cami�ando; porque non te�o ning�n recordo de ir cami�ando por Oulu, si volvera hoxe a Oulu e me puxera a cami�ar o primeiro polo que non ser�a o mesmo ser�a polo feito de ir cami�ando. Necesitaba unha bici no meu so�o; seguramente algu�n me deixar�a algunha cando chegara al�... pero tampouco! iso non me val�a, non ser�a o mesmo, eu non quer�a ir nunha de esas bicis malas coas rodas estreitas, imposibles de levar por riba da neve, e o certo � que tampouco quer�a ir nunha de esas superbicis con suspensi�ns... Eu quer�a a mi�a bici! Necesito a mi�a bici! E ent�n, � lembrarme da mi�a bici, a enerx�a do meu so�o medrou, d�banme ganas de que o coche estivera mais lonxe pra ter mais tempo pra seguir so�ando con ela, sent�n ganas de facelo realidade.
Agora imaxin�bame en Oulu, os primeiros d�as, buscando a mi�a bici por todas partes, por todo Oulu, pregunt�ndolle � se�or da tenda donde a vend�n, buscandoa por todos lados, e cando a topaba aparcada nunha esquina, agardaba durante horas refuxiado nalgunha tenda a que volvese o seu dono actual. E despois de pagarlle o que me pedise por ela, ent�n s�, ir�ame a recorrer cada unha das ruas e parques da cidade! Ir�a ao mercado, a Onnela, � universidade, arriba no norte, a Otokyla, ao instituto, � praia... pedaleando baixo a neve, sobre a neve, no medio da neve!! e sempre sentindo ese vento x�lido nas mi�as meixelas que che obriga a sentirte vivo.
O meu corpo estaba en Portonovo, cami�ando cara a garaxe pra coller o coche, e ningu�n dos que se cruzaban no meu cami�o pod�an nin sequera imaxinar o feliz que me sent�a so por so�ar con estar sobre unha bici pedaleando sobre a neve de Oulu.
Por suposto, esta vez non a iba a deixar al� (a mi�a bici) traer�aa de volta comigo. Pero claro, non pod�a traela nun avion (sobretodo nun de esos vuelos baratos, e non me iba a gastar unha millonada nun vuelo caro donde me deixaran levar a bici) as� que decid�a volver en tren, en facer parte da viaxe en tren e parte en bici (porque levar�a moi pouca roupa nunha mochila, so ir�a pra uns dias). E as� chegar�a a casa, despois de recorrerme toda europa en tren e en bici.
E despois diso, pregunt�bame o que pensar�a a xente (si non o pensan xa): que estou tolo! que debo estar tolo de remate! En realidade o que fac�a era preguntarme o pensar�a eu de min mesmo (mais que no que pensar�an os demais) �cal ser�a a mi�a opini�n de min mesmo despois de facer algo as�?
A xente dir�a: �fixeches iso por esa bici de merda? E eu contestar�a: � a mi�a bici, t��olle moito moito cari�o, e volver�a a facelo. Porque so eu sei o cari�o que lle te�o a esa bici, e so eu sei o moito que a boto de menos, e sei que non me costar�a moito facer ese so�o realidade, sei que poder�a facelo �por que non? Esa � realmente a pregunta: �por que non?
E ent�n pensei no seguinte: cada un escolle a clase de persoa que quere ser, cada un debuxa a clase de vida que quere ter, qu� recordos e qu� momentos quere que formen parte da sua vida. Pode que pra os demais sexa unha loucura que me gaste 300, 500 euros ou mais incluso, nunha viaxe desesperada pra buscar unha bici que vend�n por 20, sobretodo si aqu�, sin moverme da casa, poder�a conseguir unha moito mellor gastando moito menos, pero... Pero hai unha cousa da que non vos dades conta, hai unha cousa que non entendedes: si fixera iso, ent�n xa non ser�a "esta persoa", xa non ser�a eu. Eu quero ser a clase de persoa que vai a facer iso, irme de volta a Finlandia en busca da mi�a bici. Non � so unha cuesti�n do que son ou non son agora, � como construirme o "eu mesmo" que quero ser. � como o seguinte que queres ter debuxado nese cuadro da tua memoria que forma a tua vida.
Non chega con dicir: val�, xa eres esa clase de persoa, eres esa clase de tio (tolo de remate) que se ir�a a Finlandia a buscar a sua vella cutre-bici, telo claro, as� que non tes por que facelo. Porque si xa o eres, e sabes que o eres... �necesitas realmente facelo? �non poder�as gastar os cartos noutra cousa e seguir sendo ti? �e que necesitas demostrarllo � xente? �tanto necesitas que todos te�an claro que est�s as� de todo? �que eres asi de "rari�o"?
Non! Non! Non � iso! Non o fago pra que os demais o vexades, pra que os demais o sepades e o te�ades claro. Fagoo porque � un so�o que te�o, porque disfrutar�a facendoo, porque so imaxinalo xa me fai sentir ben, porque me entusiasma a idea, porque si o fago, o que me traer�a a casa xa non ser�a so esa bici que me acompa�ou en Finlandia cada d�a sinon que ser�a esa bici pola que recorr�n Europa de punta a punta pra recuperar; do mesmo xeito que eu tam�n ser�a diferente, que eu ser�a ese tio que foi ata Finlandia pra reencontrarse coa sua bici. E iso vale moito mais que a bici en s�. Iso � algo que non podes mercar con cartos, iso � a tua vida, o que queres que sexa, o que queres ser.
� algo parecido ao que penso da infidelidade. Eu non me enrollei con ningunha tia (nin tio) mentres estiven en Finlandia, pero iso non foi por serlle fiel � mi�a moza, non foi unha clase de sacrificio que fixen por ela, non foi por non facerlle da�o... foi por min, unicamente por min (� final vai a ser que son un egoista por non po�erlle os cornos � mi�a moza). Bromas aparte, eu poder�a terme enrollado cada d�a con tres (momento fantasma), e mentres ela non se enterase... �ent�n nada cambiar�a? �non? Pois non! Claro que cambiar�a algo!! Eu cambiar�a!! Eu xa non ser�a eu, xa non ser�a a clase de persoa que son, ser�a esa clase de t�o que far�a algo as�, ser�a "ese t�o". Ser�a o t�o que quer�a a sua moza, que o dar�a todo por ela pero que se deitaba con outras. E eu ti�a claro que non quer�a ser ese tio, por iso me comportei como a persoa que quer�a ser. Prefiro ser o que son agora, e s�ntome c�modo dentro da mi�a pel porque fun a clase de persoa que quero ser, e te�o a clase de recordos que quer�a ter.

Moitas veces escoito a xente dicir cousas como: "estudia pra ser algo na vida", "si deixas de estudiar agora e te pos a traballar de alba�il nunca ser�s mais que un alba�il". Enton... �seguir estudiando 10 anos mais e facerte teleco garant�zache que chegar�s a ser alg�n d�a algo mais que un teleco? Hai un dito por ah� que di que somos o que facemos, inda que non te�o moi claro que se refira a que somos no que traballamos.
Eu que me pasei todo a vida estudiando (ou facendo como que estudiaba) �son mais que un alba�il? �Son eu mais ou mellor por ter estudiado mais? Eu penso que cada un � o que viviu, � o que fixo na vida. E eu s� que son algo mais que un estudiante trinta�ero de teleco. Eu son ese tio que se marchou a Finlandia el so, son ese pesado co que non se pode discutir porque non se vai a rendir ata convencerte, ese que te chega cada dia falandote dunha chorrada distinta, son ese tio que se ba�ou no medio do xeo, o que se sacou as fotos semiespido enriba da neve pra sua moza... e quero ser tam�n ese tio que foi ata Finlandia a buscar a sua bicicleta.

Por iso lle chamei a este post Psicobricolaxe porque en certo sentido todos podemos escoller o que queremos ser, o que realmente queremos ser (non teleco, ou alba�il, ou taxista... non en que queremos traballar), todos podemos construirnos peza a peza, a clase de persoa que queremos ser, formar con feitos os recordos que definir�n o que foi a nosa vida. Cada d�a podemos facer esas cousas que queremos que definan o individuo que somos. Porque ningu�n � so un alba�il, ou so un camioneiro, ou unha caixeira do d�a, todos somos moito mais que iso, e somos nos os que temos que construir (facendo as cousas que queremos) o que somos.

Como sempre, lieime a escribir e escribir algo que se poder�a ter explicado con moitas menos palabras. Pero ese son eu �non? Polo menos de momento.

Bicos a todos.

Pouco a pouco

Estado: poder�a dicir que fatal, que triste, pero non creo que dicir iso axudara en nada; e si dixera que estou xenial mentir�a, as� que pra dicir unha boa verdade direi que estou mellorando. Pouco a Pouco.

Cousas polas que recordarei sempre este ver�n:

Volver de Finlandia
Chorar con cada incendio
As mi�as charlas con Marta e con Checho.
Buscarme e non toparme en ningures.

Canci�ns que me tocan:

"P�jaros de barro" - Manolo Garc�a.
"Flor de verano" - Mango
"Todo" - Alejandro Fernandez
"Princesa" - Joaqu�n Sabina
"Me voy" - Julieta Venegas
"Un nuevo d�a brillar�" - Luz Casal
"I am a rock" - Simon and Garfunkel

O tempo pon a todos no seu lugar: Esta � unha de esas frases que se din pra taparche a boca, unha de esas frases valeiras que se din pra consolar �s resignados. Como esa que di que a todo se acostumbra un. Como todas esas frases que di Charlize Theron � final da pel�cula Monster. Non � certo, o tempo non pon a ningu�n no seu lugar, o tempo o �nico que fai �, si lle deixas, zarandearte dun lado pra outro, darche �pocas boas e �pocas malas. E ti, si queres algo deberas loitar por conseguilo. Non te quedes sentado no sof� da casa agardando a que o destino te entregue a tua parella ideal ou te coloque donde ti te mereces porque si fas iso, non merecer�s mais que soidade diante do televisor pra sempre.

O amor � cego: e sordo tam�n, si me apuras. Tan valeira me parece agora a frase de que o tempo pon a todos no seu lugar como chea de significado a de que o amor � cego. Eu non sei si ser� certo ou non. Non sei moi ben si � que cando estas namorado non ves a realidade ou � que hai cousas que so podes ver con amor nas tuas venas. Pero �Cal � a verdadeira realidade? Supo�o que podes escoller calquera das duas. O que � indudable � que todo se ve diferente. Toda a tua vida ten outra cor, outro sentido, outra fragancia. Repasas os teus recordos e s�nteste un pouco como cando ves denovo unha pel�cula que viches de pequeno e non entendiches ben. Son as mesmas pezas, pero o debuxo que aparece no puzzle e tan diferente!

�Qu� � o amor?: di Al Pacino na pel�cula de "Pactar con el Diablo" que o amor, bioqu�micamente � o mesmo que un empacho de chocolate. Pode que te�a raz�n. Recordo un d�a cando era pequeno, ainda mais que agora, ter�a uns 7 ou 8 anos, que estaba eu xogando co meu "tente" sobre a alfombra do sal�n da mi�a casa coa mi�a nai que estaba vendo na tele un dos primeiros culebr�ns que se emitiron en Espa�a. Titul�base "Cristal". Eu (por suposto) non estaba vendo o culebr�n, so xogando co "tente" no chan pero nun momento algu�n lle preguntou � protagonista: �Pero qu� � o amor? E eu que sempre fun un neno moi curioso e que xa estaba farto de escoitar falar do amor e non saber que diantres era deixei de facer ruido coas pezas durante un intre pra escoitar a resposta de Cristal: Amor � dalo todo sin esperar nada a cambio. E esa foi a definici�n de amor que tiven dende ent�n.

En certo sentido sigo pensando que iso � o amor. E sigo considerando calquer sentimento que che faga actuar de ese xeito como amor. Pero se iso � certo, ent�n o amor non � sempre tan bonito como deber�a ser. Amor ent�n tam�n � esa dependencia que sentimos por unha persoa cando non temos autoestima ningunha e necesitamos ter a algu�n � noso lado que nos diga coa sua presencia que valemos a pena. �esa obsesiva, posesiva, infantil e desesperada dependencia tam�n � amor? Amor ent�n tam�n � esa relaci�n que mant�s so porque che da todos os problemas que necesitas pra ter algo ou algu�n a quen botarlle a culpa da tua infelicidade e esquecerte ou tapar os teus propois problemas. Amor tam�n � esa relaci�n que tes pra facilitarche a vida e poder facer a outra persoa responsable da tua felicidade ou infelicidade, cando eres ti o �nico responsable... empregamos o amor pra tantas cousas!! ou mellor dito, cham�moslle amor a tantas cousas diferentes! �Sera que confundimos todo iso con amor ou ser� que non hai realmente un amor libre que non responda a unha necesidade psicol�xica de tapar as nosas inseguridades ou saciar as nosas ansias? �Existe un amor verdadeiramente libre? Non o sei. �Que opinades vos? Xente enamorada defendede o romanticismo!! Eu agora non podo, agora estou algo desencantado, casi de acordo con Al Pacino... �o amor? un empacho de chocolate.

Pedra a pedra

Estado: por momentos, seguro, forte, decidido, animado... outras veces deixome levar e disfruto de alg�n momento de tristeza, de melancol�a.

Frases dos amigos no messenger:

Golpea el mundo lo m�s fuerte que puedas.
Are you getting the best of you?
Mucho se perdi� entonces pero nadie vive ahora para recordarlo...

Empezar �de novo?: Neste momento vivo mais que nun cuarto, nun almac�n de cousas do homi�o que viviu aqu� antes ca min. Est� cheo de apuntes, libros, recordos, bolis, mecheros, velas, CD's, cables e mais cables, tornillos, fotos, postais, moedas, tornillos, caixas e mais caixas de CD's, facturas, recibos do banco... �quero algo de todo isto? Non o sei... non sei que cousas quero tirar, que cousas quero gardar e que cousas quero deixar no cuarto. O que sei � que necesito espacio... necesito chegar � meu cuarto e sentir que � o meu cuarto, e que te�o sitio de sobra pra deixar as cousas. Necesito o meu espacio!! Poder descalzarme � entrar e encender algunhas veli�as, e po�er algo de m�sica... e topar as cousas que uso todo-los d�as r�pido.

Recollendo vellos discos de vellos grupos topeime con este poema de Neruda:

Cumpliendo con mi oficio
piedra a piedar, pluma a pluma,
pasa el invierno y deja
sitios abandonados
habitaciones muertas:
yo trabajo y trabajo,
debo substituir
tantos olvidos,
llenar de pan las tinieblas,
fundar otra vez la esperanza.

_{Pablo Neruda}

Supo�o que cando o necesitas t�paslle sentido a calquera cousa ambigua que che digan. Seguro que si me decides unha docena de palabras � azar termino dec�ndovos: exacto, as� � exactamente como me sinto.

Adeus Oulu, adeus...

Estado: realmente triste, ou tal vez so melanc�lico.

Adeus: Fai un d�a preciso, incrible. Faise moi duro marchar. E a mi�a bici m�rame raro, eu creo que sabe que dentro de unhas horas a vou a vender por so 25 euros. Pensei centos de veces no xeito de non vendela, de levala comigo. Agora s�ntoa como parte de min, non hubo noite nin d�a, chovera ou nevara, con fr�o ou con calor, borracho ou sobrio, que non me movera por Oulu coa mi�a bici. Vouna a botar moit�simo, moit�simo de menos. Pode que algunha xente se sinta insultada ou escandalizada por dicir que podo botar tanto de menos ese simple mont�n de ferralla. Iso � o que sinto, e cando lle estaba quitando � candado � sair do instituto ca�ronme as primeiras b�goas dende fai meses. Cham�deme tolo, pero falei con ela, e d�xenlle que eu non podia facer nada, que o �nico que pod�amos facer era tentar disfrutar de esta �ltima volta xuntos (agora r�ome porque penso en como ser�a ent�n si me chego a namorar aqu� dalgunha rapaza). Logo, polo cami�o, vi�eronme estos versos � boca e outra vez perd�n unhas cantas b�goas:

Adeus, r�os; adeus, fontes;
adeus, regatos pequenos;
adeus, vista dos meus ollos;
non sei c�ndo nos veremos.

Mi�a terra, mi�a terra,
terra onde me eu criei,
horti�as que quero tanto,
figueiri�as que plantei,

prados, r�os, arboredas,
pi�eirais que move o vento,
paxari�os piadores,
casi�a do meu contento,
mu��o das casti�eiras,
noites claras de luar,
campa��as timbradoras
da igrexi�a do lugar,
amori�as das silveiras
que lle daba � amor meu,
cami�i�os entre o millo,
adeus, para sempre adeus!

�Adeus, gloria!�Adeus contento!
�Deixo a casa onde nac�n,
deixo a aldea que co�ezo
por un mundo que non vim!

_{Rosal�a de Castro}

Derradeiras 24 horas en Finlandia

Estado: non son capaz de darme conta do meu estado, p�sanme demasiadas cousas en moi pouco tempo, demasiados sentimentos, demasiadas experiencias... todo o mundo marcha e eu con eles.

Derradeiras horas: a long time ago.... fai moito moito tempo, unha persoa moi parecida a min, escribiu neste mesmo weblog o seu �ltimo post que ti�a por t�tulo "Ultimas 24 horas en Finlandia" contando as suas peripecias, correndo e brincando coa sua bici polo norte de Finlandia. Hoxe pola ma��n estiven leendo aquel texto e par�ceme que foi fai siglos.

Agora qu�danme exactamente 24 horas pra marchar, pra deixar este sitio que calquera de vos dir�a que � un sitio "cutre" pra vivir, pero que pra min � xa a mi�a segunda casa. Non podo e non pretendo contarvos agora que cousas me pasaron nestes tres meses... poder�a tentar enumeralas, falarvos do traballo na escola, do proxecto, das festas, da viaxe a Rusia, da fin de semana en Pyhatunturi (en laponia), do video que fixen sobre Oulu, do que disfrutei dirixindo, filmando, montando un corto... das miles de cousas que aprend�n de video, de PHP, de MySQL, de Java Mobile, de Ingl�s, de Fin�s, da nova xente que co�ec�n, da xente que se foi... pero creo que inda que agora vos contara cada un dos detalli�os de cada un dos d�as do que foi a mi�a vida aqu�, non ser�ades capaces de xuntalos e sacar de ah� o que realmente ocorreu. Porque ocorreu algo. Sintoo dentro de min. O mundo cheira distinto jajajaja

E agora � cando ve�en as frases m�sticas como esa de: "non se pode explicar o que �, hai que vivilo". Sei que esa frase � como non dicir nada, pero � que � certo. Por moitos d�as que me pase aqu� sentado describ�ndovos, non ides nin sequera a imaxinar qu� � iso que te contamina a alma e fai de ti unha persona diferente. Pode que pra vos todo este tempo foran so seis meses mais das vosas vidas, pra min foi unha segunda vida enteira. � que o tempo non se deber�a medir en segundos, deber�a medirse en experiencias, en lecci�ns, en retos, en sorpresas, en problemas superados...
Moitas veces aqu� tiven a sensaci�n de que a mi�a vida en Galicia � como un so�o moi lonxano. Estes d�as falando coa xente da mi�a "familia de Otokyla" sobre as sensaci�ns, os sentimentos cando ves que se achega a hora de volver, tentaba recordar como foron os meus primeiros d�as aqu�, e aquel rapaz que se baixou do coche e que se quedou atontado mirando un manillar xurdindo do medio da neve, par�ceme agora tan diferente do que son neste momento! Non sei si vos veredes algunha diferencia cando me vexades ou non. Tal vez so que estou moito mais delgado (s�, ainda mais). Non importa, a diferencia n�toa eu.

Eu, si queredes que sexa sincero, penso que isto foi sin ningunha d�bida o mellor que me pasou na vida. Cambiouma. Cambiou a mi�a forma de cami�ar, de pensar, de sorrir, de querer, de levantarme pola ma��... e � agora, despois de ter estado aqu�, cando me dou conta do moito que realmente necesitaba isto. Non so por teleco, � certo que consegu�n alg�ns cr�ditos pra escola, e pra min terminar canto antes esta carreira (que EU fixen que sexa as� de longa), � agora o principal. Pero tal vez era ainda mais importante decatarse primeiro de que si foi as� de longa foi porque eu quixen facela as� de longa, e de que nunca a iba a terminar porque eu non quer�a terminala, era importante decatarse diso e entender o porque.

Non foi a viaxe a Rusia, nin as festas en Onnela, nin deixar de compartir piso con Gavin e vivir so, nin o traballo na escola, nin o fr�o, nin o calor, nin os mosquitos... poder�avos ter contado todas esas cousas neste blog (perdo�deme por non facelo intentarei explicarvos porque logo) pero inda as� non ver�ades donde... non saber�ades en qu� momento me decatei de que levo toda a mi�a vida escapando de min mesmo, da mi�a propia vida, nin tampouco saber�ades cando me decatei de que sempre usei os problemas coa mi�a moza pra tapar os meus, pra non ter que pensar nos problemas que ti�a eu comigo mesmo. Non � xusto facerlle iso a ningu�n e eu non me din conta ata agora.

Non sei, tampouco quero po�erme demasiado m�stico e falar de cambios que tal vez non van a ir a ning�n lado, que tal vez se perdan na mi�a memoria en canto aterrice o avion en Vigo ma��. Ch�game con que sepades o principal, sobre como estou, sobre como me sinto... si me preguntades por como estou agora, neste momento, ter�a que decirvos que emocionado e triste, por ver marchar � xente que quero tanto, por marchar eu deste lugar embruxado, polo v�rtigo dos minutos que se van voando, por non saber qu� vai a pasar ma��n ou a semana que ven, non poder imaxinar como me vou a sentir � volver a casa, por volver � que xa non sei si poderei seguir chamando a mi�a "vida normal". �Seguir� sendo normal aquela vida vista con estes novos ollos? En definitiva, sentindo algo de medo; pero supo�o que � normal sentilo cando se acerca un cambio dr�stico na tua vida e non sabes o que hai do outro lado. Inda as�, afronto o momento con decisi�n, como debe de ser, coa confianza e a seguridade de que vou a estar ben, e que o peor que me pode pasar � que aprenda algo novo. Estou desexando chegar, desfacer a maleta, asentarme e po�erme a traballar.

Si me preguntades por como me sinto despois de todo este tempo... o mellor xeito que topo pra explicalo e decir que cando penso no Fran que chegou aqu� vexo un neno, unha persoa que non quixo seguir cami�ando pra adiante despois dos 23 anos. E non � que agora me sinta xa un adulto, nin unha persoa de 29, pero s� un rapaz de 23 anos e medio, que leva 6 meses cami�ando cara adiante de novo, despois de moito tempo, e o mais importante, que non quere volver a deterse. As� � como me sinto.

S�go r�ndome igual, e sigo saindo de marcha, e falando sin parar cando estou contento. E fancendo bromas sobre os dobles sentidos das palabras, e disfrutando cos ordenadores e a programaci�n, e a fotograf�a (ainda mais que antes)... do cine e da astronom�a non me lembro porque nos �ltimos meses so vin duas pel�culas e cero estrelas (aqu� agora � sempre d�a). Non son outra persoa, sigo sendo Fran, a �nica diferencia � que non tiven mais coll�ns que aprender un par de cousas.

Bueno, e xa vou terminando. Iba a prometervos po�er fotos sobre Lapland, sobre Otokyla, sobre o diferente que � Oulu no ver�n do inverno, sobre Mosc�, San Petersburgo... pero prefiro non prometer nada. �Qu�n sabe cando volverei a escribir neste lugar? Tal vez ma��, tal vez nunca.

Unha aperta a todos, todos.

�ltimas 24 horas en Finlandia

Estado: subid�n subidooon (sin tomarme ningunha droga eh). Cando me dea o baix�n vai a ser de �rdago!

Un d�a completo: vouvos a resumir en poucas li�as (porque non te�o tempo pra mais) como foron as mi�as �ltimas horas e como van a ser as seguintes.

Onte despois de ir e volver en bici da universidade (uns 25 km), e despois de escribir no weblog, facer de cear e cear, tiven que facer duas presentaci�ns powerpoint pra hoxe (unas 40 transparencias). Terminei �s 3 da ma��, saludei a Ale no messenger e resulta que o que estaba conectado non era ela sinon o seu mozo; estiven falando con el ata as 4 porque me contou que el tam�n ten unha hernia de hiato e estivemos compartindo experiencias.

Hoxe, levantarse as 7:15 ducharse, almorzar, coller o portatil coa presentaci�n, e chegar a clase �s 8:15... a presentaci�n tivo bastante �xito. Clase ata as 12, comer no instituto. Logo volv�n � piso e cando iba a po�er o portatil no seu sitio vin que a mesa estaba feita un desastre. Desordenada e chea de polvo... empecei a recollela, a limpiar... cando chegou Gavin pilloume cun pa�o mollado limpiando o televisor, que ti�a unha capa dun cent�metro de polvo; e p�xose a limpiar comigo. � final terminamos collendo a �spiradora, a fregona, estropaxo (�dise as� en galego?)... limpiamos o ba�o, os cristais das fiestras, instalamos cortinas novas pra tapar o "novo sol"... e eu frotando frotando pola coci�a co estropaxo, descubr�n que a porta do forno ti�a un cristal e que non fai falta abrila pra ver si xa est� listo o que hai dentro! Cando terminamos o piso estaba (est�) que da gusto velo! Tomeime un pequeno descanso de 10 minutos no balc�n. Fora fai -6 ou -7 grados (podedes ver o xeo que hai no chan na foto) pero si est�s � sol non se nota o fr�o.

Era a primeira vez que v�a a algu�n utilizar esa silla/sill�n que hai no balc�n (tal vez porque ata fai pouco estaba cuberta de neve) pero non puiden quedarme al� moito tempo sentado; xa eran casi as 6, ainda ti�a que ir � super e quedara �s 7 con Raul pra �r � ximnasio (que tam�n queda no centro). Costoume, pero cheguei a tempo. No ximnasio non o din todo porque � o primeiro d�a, pero traballei bastante. Estivemos al� ata as 9:30... volvimos, e a xente en Otokyla terminou por convencerme pra ir � Onnela que � parecer hoxe hai unha festa universitaria. Todo o mundo estaba duchado, cenado e bastante contentillos, e eu vi�a todo porco do ximnasio, sin ducharme siquera.

Agora, neste momento, xa me duchei e mentres escribo fago a cea. Cando termine cearei, e bebereime uns cantos chupitos de licor caf�, collerei a bici, recorrereime os 3 km ata o Onnela, disfrutarei un par de horas e volverei cedo porque ma��n �s 7 da ma�� quedei con Marta pra ir � praia de Tuiran outra vez pra volver a facer Ice-Swimming. Despois do Ice-swimming, clase outra vez de 8:15 a 12 e pola tarde xa buscarei algo pra facer!! Weno, voume a cear que non quero perderme a festa!!

Retos, so�os e idas de olla

Estado: moito mais arriba que a �ltima vez que me deu o subid�n, preparado pra unha posible baixada.

Obrigaci�ns pra ma��: Clase pola ma��; supermercado e oficina de correos pola tarde.

Unha nova palabra: astenia. Hab�a que inventar unha palabra que describira exactamente como me sent�n estos �ltimos d�as, e aqu� a temos!! A saber.

Retos: como si fora fin de ano, ou fin de ver�n, unha vez pasado o meu baix�n postvacacional s�ntome con enerx�as suficientes pra iniciar unha colecci�n de chaveros, empezar a construir a mi�a propia casi�a de bonecas, deixar de fumar ou apuntarme nun ximnasio. Por suposto non penso facer ningunha de estas cousas. Exceptuando a �ltima. A que mais me iba a costar ser�a a de deixar de fumar.

Pois s�, estou nese plan de: "a partir de hoxe". A partir de hoxe irei � ximnasio. A partir de hoxe escribirei mais no weblog. A partir de hoxe estudiarei mais. A partir de hoxe comerei mais. A partir de hoxe serei menos perfeccionista. A partir de hoxe esixireime menos a min mesmo. A partir de hoxe rallareime menos. A partir de hoxe serei mais pr�ctico...

E xa non lles chamo decisi�ns sinon retos porque... vos sab�delo tan ben coma min �cantas veces dixen que iba a actualizar mais amiudo o weblog? Pois iso, que o primeiro � asumilo. Hoxe te�o enerx�a pra todo iso e moito mais, hoxe quero e podo empezar moitas cousas, pero �chegarame a enerx�a de ma�� pra continuar algo de todo iso que empecei? Dentro dunhas semanas estarei aqu� de novo sentado despois doutro periodo de astenia primaveral redactando outra vez os mesmos "a partir de hoxe" �que se lle pode facer? �Como pode un loitar contra si mesmo? Din que � a mais dura das batallas; eu � a �nica que te�o librado e polo de agora levo perdidas todas.

Pois iso, as� estou hoxe, todo o que me propo�o, si � a curto prazo consigoo. O paseo � universidade non foi nada duro, foi tan sencillo que penso repetilo. Son uns 11 ou 12 kil�metros dende Otokyl�, pero non hai apenas costas, nin vento, e faise sin moito esforzo, en pouco mais de media hora sin apurar moito est�s al�. Ademais � como unha evasi�n, como unha sesi�n de sauna ou de ximnasio, rel�xate! Tes tramos pola cidade vendo a axetreada rutina da xente, e tramos polo bosque paseando entre os despreocupados abetos. Si a este escenario lle engades a banda sonora de Amelie no teu MP3, sintes como si fora E.T. diante na bici tentando facerte voar, e Amelie sentada detr�s agarr�ndote forte pra que non saias voando.

So�os: cando me despertei hoxe pola ma�� non pod�a creelo! Levaba toda a semana levant�ndome duas horas despois de escoitar o despertador e hoxe despertei cinco minutos antes de que sonara. Enc�ntame cando pasa iso! Pero hab�a algo que me sorprend�a ainda moit�simo mais. Era capaz de recordar o que hab�a so�ado con todo luxo de detalles, e hab�a so�ado tantas cousas incribles!! Non pensedes mal, non hab�a nada de sexo no meu so�o (lamentablemente). Explicalo todo ser�a moi moi longo, so vou a mencionar algunhas cousas.

Empezo acompa�ado de Bert�n Osborne, que era o meu amigo nun rancho de Tenerife e dirix�monos no seu antigo coche que non funcionaba moi ben (que conduzo eu) cara unha cidade chamada "El puente" porque eu te�o que participar nunha carreira de cocheci�os de xoguete que flotan no aire porque te�en que ir pegados a globos de gas (como si foran zepel�ns). O meu non � gran cousa, vai pegado con celo e mais que ir voando parece que vai colgando. Pra impulsar o cocheci�o tes que irlle soplando, e hai moit�sima xente participando, pasas por casi todas as ruas da cidade e ves a moit�sima xente co�ecida anim�ndote. Eu � pasar por debaixo da ponte do ferrocarril de Oulu pincho o globo e perdo moit�simo tempo, menos mal que me axuda o meu amigo Bert�n Osborne cun globo moito mais grande, violeta e alargado que pego � cocheci�o de xoguete con dous cadrados de belcro negro adesivo. Con este novo globo o meu coche vai moit�simo mais r�pido. Non chego de primeiro pero non importa porque � final o ga�ador esc�llese por sorteo. Cando inician o sorteo a maior�a da xente xa marchou, e todas as papeletas que sacan son de xente que xa non est� al�. Eu estou agardando a un lado e doume conta de que al� sentados no chan apoiados contra a parede est�n: o meu tio, Robert Redford e Katherine Hepburn. Os tres moi moi moi ancians (como me dixo Lupe debe ser a primeira vez que actuan xuntos estos tres). Eu estaba soprendid�simo claro, porque son un gran cin�filo e estaba flipando por poder falar con eles. Weno, co meu t�o non, pero sorprend�ame que o meu t�o falara con eles como si os co�ecera de toda a vida. De feito, vi�eran con �l no seu coche!

Bueno, o so�o est� cheo de detalli�os, podo recordar dende as cores dos coches de xoguete voantes e os globos, ata canto gasoil ti�a o coche de Bert�n Osborne... Todo! Non sei si sodes capaces de po�ervos na mi�a situaci�n: unha ma�� calquera despertades e d�desvos conta de que tedes esta absurda historia metida na cabeza e non eres capaz de terminar ningunha das preguntas: �pero que co�o... ? �Como.. ? �por que... ? Gavin d�xome que me escoitou falar en so�os esta ma�� e cando lle contei o que estaba so�ando d�xome (de co�a) que estas cousas ti�aas que tratar un expecialista.

Idas de olla: Hai unha cousa que cando estou acelerado, ou con moita enerx�a no corpo non son capaz de evitar. A mi�a mente ag�rrase a calquera idea que topa e entretense xogando con ela ata que topa algo mellor co que xogar. Supo�o que � mellor po�ervos un exemplo pra que vexades a qu� me refiro.

�ltimamente non son capaz de leer os vosos nicks no messenger sin quedarme pensando uns instantes en xeitos de contestalos, ou de cambialos pra facelos mais divertidos, ou simplemente adaptalos � meu punto de vista. Cando vexo que Raul (un amigo de Barcelona) ten no messenger a frase: "A menudo me pregunto porque siempre que me besas me deshago", a min apet�ceme escribir: "me desago siempre pregunt�ndome porque no me besas m�s amenudo", ou si vexo a Nacho (un amigo de teleco) co nick: "a lot of water under the bridge" eu penso que aqu� mellor ser�a po�er: "more ice than water under the bridge". E as� con todo!!

Conclusi�n: creo que esta historia de hoxe explica bastante ben porque sempre me resulta imposible engordar. En canto como un pouco de mais o meu corpo (e a mi�a mente) v�lvese hyperactivo e intenta por t�dolos medios posibles (weno, casi todos) queimar toda esa enerx�a extra; xa sexa so�ando, facendo 30 kil�metros en bici, escribindo duas historias no weblog o mesmo d�a, rall�ndose con cada cousa � que poida exprimirlle algunha gota de inter�s, apunt�ndose a un ximnasio... o que sexa!

Bueno, voume a ver que botan hoxe pola noite na mi�a cabeci�a, xa vos contarei.

A loucura de hoxe

Estado: moito mais animado que estos d�as.

A ultima ocurrencia das valencianas: facer unha ginkana este s�bado.

Imos al�: Pra variar hoxe vou a escribirvos unha historia pequeni�a: Levo moito tempo sin facer nada. Sin facer cousas insensatas, e sensatas tampouco. Levo dende que cheguei de Espa�a recuper�ndome a base de comer moito (engordei casi dous kilos en catro d�as!!). Pero non sa�n de este cuartucho, apenas falei coa xente e o �nico que fixen foi aporrear o teclado de este cacharro. Deprimente �verdade?

Onte despertei de este absurdo letargo. Sa�n � pasillo, topeime con xente e forceime a facer traballar de novo as engranaxes da m�quina do ingl�s. As valencianas est�n entusiasmadas coa ginkana do s�bado, a min par�ceme boa idea, xa vos contarei como sae. Eu creo que vou a empezar a ir � ximnasio con Raul (o valenciano), vai 3 veces � semana de 7 a 9 e non � moi caro; e hoxe... vou a intentar chegar � Universidade de Oulu en Bici. D�xenlles onte a Mar�a e a Javi que ir�a (intentar�a ir) hoxe a comer al� con eles. Non fai moito fr�o (so uns -5 grados) pero a universidade queda a 9 kil�metros mais � norte e non sei si chegarei. Vamos a intentalo!! �que pode pasar? Levo mapa, a br�xula que me regalou Lupe para que non me perdera, cartos e algo de comida por si acaso. Xa vos contarei.

ROKUA

Estado: fai so unhas horas que escrib�n a historia de outra vez aqu� e xa estou moito mais animado.

Duraci�n da excursi�n a Rokua: un d�a.

Cando: fai un mes.

Total de fotos: te�o unhas 1500.

Seleccionadas pra po�er aki: 94.

�Que co�o � iso de Rokua? Pois exactamente � un parque nacional fin�s (eu pensaba que era unha aldea). Podedes ver no mapa ese donde se topa exactamente. Estiven vendo en internet fotos, e no ver�n est� cheo de lagos e � precioso. No inverno tam�n hai lagos pero non se ven, e o de si � precioso en inverno ou non... xa me diredes vos despois de ver as fotos. A excursi�n saiunos bastante barata, costounos a cada un cero euros e cero c�ntimos. Pagouno todo o instituto: autob�s, comida, cena, merenda, aloxamento, gu�as, equipamento, c�maras de fotos... Eu ti�a a mi�a c�mara pero podedes ver na foto como esta rota a pantalla (rompeu co frio en Jokkmokk). E como eles (os profesores) me animaron a levar unha c�mara mellor pois pedina, e d�ronme esa outra c�mara que podedes ver nas outras fotos. Incluso compraron caixas e caixas de cervexas pra que beb�ramos pola noite!! E cando volvimos, repartiron a comida que sobrou entre os alumnos. Saimos de Oulu despois de comer �s 12 da ma��. Eu pensaba que Rokua era un puebli�o no medio do monte pero � un parque nacional, e cando chegamos al� non topei nin casas nin tendas, nin gasolineras, nin nada de nada!! Solo neve e unha caba�a donde ibamos a pasar a noite. Foi incrible ver o autob�s meterse por esos cami�os no medio do monte todo nevado!! Cando chegamos al� non o cr�a!!

A caba�a: Dende fora non parece gran cousa pero unha vez entras descubres un paraiso de comodidade. Esta costumbre que te�en os fineses de descalzarse sempre o entrar en casa, axuda moito a sentirse c�modo en canto chegas. Ademais, o sitio est� moi moi ben aproveitado e equipado. Cando chegamos non nos deu tempo a explorar moito, simplemente escollimos "cama", ou mellor dito o sitio pra durmir, collimos un colch�n, sacamos algunhas fotos de como eran os dormitorios por dentro e marchamos pra o monte porque ti�amos moitos kil�metros que andar e non quer�amos que se nos fixera noite polo cami�o. O volver foi cando nos dimos conta do ben equipada que estaba a caba�a. Por exemplo eu, tra�a os pantal�ns... non estaban empapados, pero unicamente polo fr�os que estaban, estaban acartonados, conxelados, non se pod�an nin dobrar, en canto se derretira o xeo estaba claro que quedar�an pingando. Pero al� t��amos o cuarti�o de secar a roupa. Qu� gran invento! En media hora coll�n os pantal�ns de volta completamente secos!! Sei que moitos de vos os estaredes preguntando que fixen nesa media hora sin pantal�ns (medo me da pensar no que estar�ades imaxinando); levara uns pantal�ns de chandal floxos pra andar por casa, estiven con eles todo o tempo mentres estivemos dentro da caba�a, os outros pantal�ns so os usaba pra sair fora. Ademais tam�n hab�a un aparato parecido a unha nevera enorme pero que era pra meter os zapatos dentro e secalos. A min non me fixo falta porque as mi�as chiruca port�ronse de maravilla, non me podo creer que non me meteran nadi�a nadi�a de humidade dentro!! Non sei como � posible pero non te�o ningunha foto do cuarti�o de secar a roupa nin da nevera de secar zapatos, debeu ser das poucas cousas �s que non lle saquei foto.

Na caba�a hab�a dous dormitorios enormes e logo outros mais pequenos pra profesores. Estaba equipad�sima, o comedor e a coci�a estaban xenial, eran moi moi amplios, e ti�as chimeneas en cada cuarto pra facer makkarras (salchichas) si quer�as ou entrar en calor mais r�pido si vi�as de fora. Ademais fora hab�a un campo de basket (inda que co campo cheo de neve non val�a de moito) e outro edificio � lado con sauna. E bo uso lle dimos pola noite.

Os zapatos pra neve: En realidade non son zapatos, son como unha especie de suelas de pl�stico moi duro que se lle po�en �s zapatos pra non enterrarte (tanto) na neve cando vas cami�ando. Parece unha idea moi sinxela pero cando os ves funcionar daste conta de que son algo mais complexos. Podes usalos co tal�n fixo a suela ou solto
(so coa punta do pe fixa); na parte de abaixo ten puntas de ferro pra non esvarar no xeo e cando das cada paso unhas cuchillas cl�vanse no chan pra agarrarte mellor � chan.
Pero non iban a ser todo ventaxas, a cambio de non empaparte (tanto) os pantal�ns e de non enterrarte (tanto) na neve tes que pagar un precio. O cansancio. Andar cos pes de pato estes cansa sobretodo cando cami�as por neve virxen (sin pisar).

A procesi�n: como � moito mais doado cami�ar pola neve que xa est� pisada, porque te cansas moito menos, � final terminamos todos pisando polo mesmo cami�o polo que pisa o guia e as� so se cansa �l (logo � chejar � caba�a d�moslle unhas frejas nos pes).
Pero est� gracioso vernos a todos cami�ar sempre en fila como si f�ramos un tren ou unha procesion dos gusanos esos que se ven en primavera en Galicia. Ademais de ser mais c�modo porque canse menos tam�n � mais seguro porque as� ningu�n se perde. Sempre lev�bamos un gu�a diante de todo e outro � final que se quedaba cos �ltimos (que �ramos sempre os que sac�bamos mais fotos). Ademais, supo�o que non ser� tan facil perderse, coas marcas que vas deixando na neve heche ben doado volver a desandar o cami�o e topar a ruta do grupo ou que te topen seguindo o teu rastro.

Inda que non sempre segu�amos o cami�o como bos rapaces. Moitas veces nos sa�amos e fac�amos carreiras pola neve con eses pes de pato, ou peleas reboz�ndonos na neve. En resumen, que disfrutamos como nenos vamos.

Persoas importantes: non hab�a! �ramos todos igual de importantes. Non hab�a diferencia algunha, nin ning�n tipo de xerarqu�a. Si non fora pola idade non diferenciar�as quen era profesor e quen era alumno. En Espa�a estamos tan acostumbrados a este tipo de xerarqu�as que non nos damos conta. Cando vas de excursi�n en Espa�a os profesores van por un lado e os alumnos por outro, e a non ser que te�as moi bo rollo co profesor tes que pedirlle permiso pra falar con �l, e van con ese aire de superioridade, que con cada paso que dan van berrando a gritos que saben mais ca ti de todo, que ti non lles podes ensinar nada. Aqu� non � as�, os profesores e alumnos son amigos, persoas que est�n todas a un mesmo nivel.

Como me dixo Sara pola noite, despois de chegar da ruta, de cear e de ir � sauna: iso de estar na sauna un rato cos teus profesores en pelotas al� sentados � teu lado elimina toda posibilidade de estatus xer�rquico. Ademais fix�monos nunha cousa moi curiosa, cando est�bamos no comedor facendo cola pra colle-la comida, todo-los profesores agardaron a que os alumnos terminaran pra po�erse na cola.

Bueno, pois iso, que aqu� van unhas cantas fotos da "xente importante". Xente que fixo posible todo isto (e moito mais). Xente pra que non te�o palabras de agradecemento suficientes.

Katja: A xente que me acolleu aqu� en Oulu f�xoo como si eu fora da sua propia familia. Pois ben, si a xente do instituto � como unha familia temporal, ent�n Katja � sin ningunha d�bida a nai de esa familia. � unha muller excepcional que non vai a traballar pra ga�ar cartos, (ou dende logo non so pra iso), que se nota que se esixe moito a si mesma... non sei, ves como se preocupa sempre por todo (� xunto con Matti a coordinadora internacional do instituto) que sempre quere facer as cousas ben, que sempre se preocupa tanto por todos, vese que disfruta axudando � xente. � dunha especie de funcionarios que en Espa�a se extinguiron fai moito tempo (si � que algunha vez existiron).

Heikki (aka Elton John): con diferencia o finland�s con mais "personalidade" que co�ezo. Todo unha personaxe. Quit�devos da cabeza esa idea de finland�s t�mido e cerrado, sobrio e fr�o porque eles non son as�; hai moito finland�s "rari�o", extravagante, alg�n mais sociable que outro. E Heikki � un home bonach�n que arrastra sempre esa alegr�a tan bohemia, do mesmo xeito que conduce ese vello mercedes; ainda non o vin nunca triste ou enfadado; ten unha forma de ser que fai que pareza imposible imaxinalo doutro xeito, sempre est� de co�a e rindo. �, xunto con Pekka, un dos organizadores do curso DIME que estou facendo. Non te�o fotos de Pekka (outra personaxe interesante) porque cando fumos a Rokua estaba enfermo e non puido vir (bot�molo moito de menos).

Peter: Non � fin�s, � eslovako, estivo con nos duas semanas, duas intens�simas semanas intentando empaparnos cun 10% de todo o que sabe de fotograf�a, dise�o, tipograf�a e retoque fotogr�fico. � un profesor bo�simo, e controla moit�iisimo do que explica, estando con �l en clase acoj�naste porque cada 15 minutos aprendes 20 cousas diferentes e velo a el al� facendoo todo tan sinxelo, conseguindo facer maravillas cun par de simples fotograf�as nuns segundos, e queres aprender, e queres que non se che olvide nada, pero � imposible, sabes que non te lembrar�s nin da metade de todo aquelo. Oxal� tiv�ramos dous meses con �l en vez de duas semanas! Despois da viaxe a Rokua volveu pra Eslovaquia (veu aqu� exclusivamente a darnos clase a nos). Creo que nunca na vida escoitarei as palabras "Something like this" sin lembrarme del. Un d�a contei o n�mero de veces que utilizou esta expresion nunha ma��... 87 veces! Pero non pensedes que o fixen porque me aburr�a na sua clase, iso � imposible! So o fixen porque me parec�a curioso. Fora das clases era como un meni�o grande, xogando as cartas coas valencianas, e apunt�ndose a todo.

Matti: � o meu coordinador, non se entrega tanto como Katja nin � tan co�ero como Heikki ou Pekka, pero oxal� houbera mais como �l en Espa�a.

Sara e Paula: a estas d�as v�selles na cara que tampouco son de Finlandia, nin tampouco de Eslovaquia; n�taselles a beleza espa�ola loitando por liberarse de esas superbufandas contra o fr�o. Pode que elas non sexan tan importantes como Katja, ou Heikki, ou Peter... pero eu creo que ti�an que ter o seu hueco nesta historia. Si dentro de 10 anos volvera a leer esta historia no meu weblog pra revivir esta escursi�n e non as topara a elas aqu� sentir�a como que lle falta algo. As� que aqu� vos deixo estas fotos, pra que vexades que non toda a beleza que se viu naquel monte aquela tarde estaba al� agardando por nos.

O bosque: Creo que recorrimos sobre uns 5 kil�metros. Non creo que fosen mais. Pero andar pola neve cansa mais (sobretodo cos pes de pato estos). Te�o centos e centos de fermosas fotos do bosque, e das �rbores, e da neve. Pero inda que algunhas veces eres capaz de captar coa c�mara cousas que a simple vista non percibes tan ben, o que � imposible e transmitirvos cunha foto o que sintes � estar al�, metido naquel mundo branco, iso non se pode captar cunha c�mara, hai que estar al�. Bueno, espero que vos gusten as fotos (si � que queredes velas claro).

Eses pequenos detalles: Unha c�mara non pode abarcar a grandeza daquel sitio. Poder�a po�ervos mil fotos parecidas pero nunca vos sentir�ades rodeados da beleza daquel sitio. Supo�o que a maior�a de vos os aburrir�ades vendo fotos que vos parecer�an todas iguais. Agora vou a po�ervos outro tipo de fotos diferentes, cousas que unha c�mara s� que � capaz de captar, esos pequenos detalles daquel fermoso escenario. Espero que vos gusten.

O refuxio: no medio do cami�o, despois do que a min me pareceron casi duas horas cami�ando polo monte fixemos un pequeno descanso nun peque�o refuxio. A min non me apetec�a moito entrar, non paraba de facer fotos de todo o que v�a e non ti�a nada de fr�o; pero todos estaban quitando os pes de pato pra entrar, e os gu�as estaban repartindo pequenos briks de zumo dentro. As� que � final entrei igual que todos os demais.

Tanta xente nun sitio tan pequeno, quit�ndose os gorros, as bufandas, os guantes, apelotonandose arredor do lume, sent�ndose nos bancos con peles de reno, preparando te e caf� naquelas potas de ferro... comentando cousas que pasaron no cami�o, contando historias. Eu falaba con Heikki cont�ndolle como foran as mi�as experiencias rebolc�ndome desnudo na neve despois da sauna e co ice-swimming e que agora estaba buscando novas loucuras finlandesas pra facer. El contestoume que pod�a probar a facer dous buracos no xeo en vez de un e meterme por un e intentar topar o outro, e que si o fac�a no medio da noite ainda era mais emocionante. Por unhas cousas ou por outras todos r�an. Alg�ns segu�amos quitando fotos de todo, a veces sin darte conta de que a c�mara empa�ouse � entrar, do fr�a que estaba e que a foto non vai a sair como esperabas (inda que sigue sendo fermosa igual).

Un bosque ou un so�o: Despois dese pequeno descanso no refuxio volvimos pra caba�a. Estabase facendo noite as� que apuramos un pouco mais o paso. Ademais non hab�a xa apenas luz e non pod�amos sacar moitas fotos; fumos por outro cami�o mais curto, e no medio do cami�o, pasamos por unha zona... aquelo era como un so�o, ou como un conto de hadas, era como estar no ceo... si tivera al� a banda sonora de Amelie... ter�ame deixado caer na neve al� en medio daqueles �rbores e quedado al� pra sempre. Era un lugar tan fermoso! casi parec�a m�stico ou enfeitizado! Non puidemos sacar moi boas fotos porque non hab�a moita luz, eu grabei un video porque non quer�a esquecer aquelo nunca. Aqu� vos deixo unhas fotos pra que intentedes imaxinarvos como era inda que as fotos son unha mera parodia daquel paraiso.

A cena: Cando chegamos a caba�a, quitar os zapatos, a roupa mollada, po�erse roupa c�moda, andar descalzo polo chan de madeira, sentarse enfrente das chimeneas, po�er a roupa e os zapatos a secar, mirar as fotos que sacaches... supo�o que si o tempo fora non fose tan inh�spito non te sentir�as tan agusti�o � entrar. A cena foi rara, como a maior�a das comidas de finlandia, non saber�a explicarvos, que te po�an cinco tipos distintos de pan, tres tipos de mantequillas, mermeladas, lonchas dalgo semellante a mortadela, queso e ese zumo que parece tang pero do malo... non sei, en Espa�a iso non � unha cena, pero aqu�...

A noite: despois da cena os profesores empezaron a repartir cervexa, a xente sacou cartas e xogos, gominolas, patatillas, makkarras (salchichas) e decid�ronse dous turnos pra usar a sauna. Unha hora pras mozas e outra hora pros rapaces. Eu dixen que tam�n pod�amos usar a sauna todos xuntos e acordar que todo-los rapaces miraran so pro lado dos rapaces e as mozas pro lado das mozas, pero algunha xente non estaba dacordo.

Alg�ns dos meus compa�eiros ainda non probaran nunca o de sair correndo da sauna e rebolcarse desnudo na neve e eu fixenlles de gu�a. En total f�xeno (o de tirarse desnudo na neve) unhas tres veces esa noite, e a �ltima vez tardamos moito en sair porque un deles marchou a buscar a c�mara � caba�a pra sacarnos fotos desnudos tirados na neve (por certo ainda te�o que pedirllas). Creo que esa foi a �ltima vez que o fixen porque non me sentou moi ben, tal vez por ser despois de cear, e tanto tempo metido na sauna (debeu ser mais de 40 minutos en total) paseime esa noite e o d�a seguinte cunha inc�moda dor de cabeza.

Despois volvimos pro comedor. Eu estiven un rato xogando a un xogo de cartas alem�n, xoguei o scrabble en ingl�s!! E non me creo que quedara de segundo!! (e s�, s� que �ramos mais de dous xogando) e logo estiven cantando con Katja. Ela tocaba a guitarra e nos cant�bamos. Moitas canci�ns co�ec�aas de sobra pero nunca me parara a escoitar (e a entender) a letra. Con algunha non me cr�a que expresaran tan ben o que sent�a, a mi�a situaci�n al�; f�xome pensar que non era unha casualidade ter que cantar aquelas canci�ns. Estar al� tan lonxe, botando de menos a Lupe e darte conta do que est�s cantando mentres o cantas... casi me boto a chorar con esta: �non vos parece rid�culo? �co alegre que parec�a cando non a entend�a!

Close your eyes and I'll kiss you,
Tomorrow I'll miss you,
Remember I'll always be true.

And then while I'm away,
I'll write home everyday
and I'll send all my loving to you.

I'll pretend that I'm kissing
the lips I am missing,
and hope that my dreams will come true.

And then while I'm away,
I'll write home everyday,
and I'll send all my loving to you.

All my loving, I will send to you,
All my loving darling I'll be true.

Eu en Rokua: que me levei de Rokua (ou que me deixei). L�vome moi boas experiencias, foi un d�a inolvidable. Volv�n de al� sabendo falar mellor ingl�s. Practicamente ata que me fun a Espa�a aprend�a todo-los d�as un pouqui�o mais, e sobre todo cando fixen excursi�ns ou viaxes como esta; dende que volv�n de Espa�a ainda non aprendin nada novo, nin de ingl�s nin de nada, estou en plan deixado, perezoso, apagado.

Ademais de ingl�s, aprend�n algunhas expresi�ns novas de fin�s, aprend�n cousas novas da forma de ser dos fineses, e de fotograf�a tam�n. E co�ec�n a moita xente nova coa que fixen moi boas migas.

Non sei, o sitio era precioso, era incriblemente fermoso, e as c�maras moi boas, e disfrutei moito da sauna, e paseino moi ben cos xogos e falando coa xente polo bosque; pero si te�o que quedarme con algo, so con unha cousa, o que mais me gustou de esta excursi�n foi o xeito no que se compartiu todo, ese ambiente de camarader�a entre todos, alumnos e profesores, todo o mundo listo pra axudar, todo o mundo aberto a aprender e disposto a aportar o que poida. Iso foi o que mais me gustou de esta excursi�n. Pena que diso non se poida sacar unha foto!!