|
Eu vou tirando.
O que queira que recolla. |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
Inicio > Historias > Psicobricolaxe Psicobricolaxe
Constrúete un "eu mesmo" á medida: O outro día Katriina escribiume un mail. Dende que volvín de Oulu non volvera a saber nada dela. Contoume mais ou menos como lle iba alá, e faloume dos novos estudiantes de Otokyla, da neve que xa o cubre todo en Oulu, do frío, das noites cada vez mais e mais longas... e teño que confesalo: entroume moita morriña! Dinme conta de que agora moitas veces evito pensar en todo aquelo pra non botalo tanto de menos. Non porque non queira "disfrutar" de esa melancolía sinon porque é incómodo non saber cando ei volver, porque da medo pensar que tal vez inda que volvese as cousas xa nunca serían iguais. Ó día seguinte, despois de leer a carta de Katriina, iba pola mañá camiñando a coller o coche (é unha camiñata duns 5 minutos) e iba pensando. Bueno, mais que pensar iba soñando. Soñaba que un día, sin pensalo moito, collía un desos vuelos baratos e que me escapaba uns días a Oulu. Ao meu Oulu! Pra pasear outra vez polas suas ruas, pra sentir o seu dulce aire frío... pero algo non cadraba naquel soño!! Non podía ir camiñando; porque non teño ningún recordo de ir camiñando por Oulu, si volvera hoxe a Oulu e me puxera a camiñar o primeiro polo que non sería o mesmo sería polo feito de ir camiñando. Necesitaba unha bici no meu soño; seguramente alguén me deixaría algunha cando chegara alí... pero tampouco! iso non me valía, non sería o mesmo, eu non quería ir nunha de esas bicis malas coas rodas estreitas, imposibles de levar por riba da neve, e o certo é que tampouco quería ir nunha de esas superbicis con suspensións... Eu quería a miña bici! Necesito a miña bici! E entón, ó lembrarme da miña bici, a enerxía do meu soño medrou, dábanme ganas de que o coche estivera mais lonxe pra ter mais tempo pra seguir soñando con ela, sentín ganas de facelo realidade. Agora imaxinábame en Oulu, os primeiros días, buscando a miña bici por todas partes, por todo Oulu, preguntándolle ó señor da tenda donde a vendín, buscandoa por todos lados, e cando a topaba aparcada nunha esquina, agardaba durante horas refuxiado nalgunha tenda a que volvese o seu dono actual. E despois de pagarlle o que me pedise por ela, entón sí, iríame a recorrer cada unha das ruas e parques da cidade! Iría ao mercado, a Onnela, á universidade, arriba no norte, a Otokyla, ao instituto, á praia... pedaleando baixo a neve, sobre a neve, no medio da neve!! e sempre sentindo ese vento xélido nas miñas meixelas que che obriga a sentirte vivo. O meu corpo estaba en Portonovo, camiñando cara a garaxe pra coller o coche, e ninguén dos que se cruzaban no meu camiño podían nin sequera imaxinar o feliz que me sentía so por soñar con estar sobre unha bici pedaleando sobre a neve de Oulu. Por suposto, esta vez non a iba a deixar alí (a miña bici) traeríaa de volta comigo. Pero claro, non podía traela nun avion (sobretodo nun de esos vuelos baratos, e non me iba a gastar unha millonada nun vuelo caro donde me deixaran levar a bici) así que decidía volver en tren, en facer parte da viaxe en tren e parte en bici (porque levaría moi pouca roupa nunha mochila, so iría pra uns dias). E así chegaría a casa, despois de recorrerme toda europa en tren e en bici. E despois diso, preguntábame o que pensaría a xente (si non o pensan xa): que estou tolo! que debo estar tolo de remate! En realidade o que facía era preguntarme o pensaría eu de min mesmo (mais que no que pensarían os demais) ¿cal sería a miña opinión de min mesmo despois de facer algo así? A xente diría: ¿fixeches iso por esa bici de merda? E eu contestaría: é a miña bici, téñolle moito moito cariño, e volvería a facelo. Porque so eu sei o cariño que lle teño a esa bici, e so eu sei o moito que a boto de menos, e sei que non me costaría moito facer ese soño realidade, sei que podería facelo ¿por que non? Esa é realmente a pregunta: ¿por que non? E entón pensei no seguinte: cada un escolle a clase de persoa que quere ser, cada un debuxa a clase de vida que quere ter, qué recordos e qué momentos quere que formen parte da sua vida. Pode que pra os demais sexa unha loucura que me gaste 300, 500 euros ou mais incluso, nunha viaxe desesperada pra buscar unha bici que vendín por 20, sobretodo si aquí, sin moverme da casa, podería conseguir unha moito mellor gastando moito menos, pero... Pero hai unha cousa da que non vos dades conta, hai unha cousa que non entendedes: si fixera iso, entón xa non sería "esta persoa", xa non sería eu. Eu quero ser a clase de persoa que vai a facer iso, irme de volta a Finlandia en busca da miña bici. Non é so unha cuestión do que son ou non son agora, é como construirme o "eu mesmo" que quero ser. É como o seguinte que queres ter debuxado nese cuadro da tua memoria que forma a tua vida. Non chega con dicir: valé, xa eres esa clase de persoa, eres esa clase de tio (tolo de remate) que se iría a Finlandia a buscar a sua vella cutre-bici, telo claro, así que non tes por que facelo. Porque si xa o eres, e sabes que o eres... ¿necesitas realmente facelo? ¿non poderías gastar os cartos noutra cousa e seguir sendo ti? ¿e que necesitas demostrarllo á xente? ¿tanto necesitas que todos teñan claro que estás así de todo? ¿que eres asi de "rariño"? Non! Non! Non é iso! Non o fago pra que os demais o vexades, pra que os demais o sepades e o teñades claro. Fagoo porque é un soño que teño, porque disfrutaría facendoo, porque so imaxinalo xa me fai sentir ben, porque me entusiasma a idea, porque si o fago, o que me traería a casa xa non sería so esa bici que me acompañou en Finlandia cada día sinon que sería esa bici pola que recorrín Europa de punta a punta pra recuperar; do mesmo xeito que eu tamén sería diferente, que eu sería ese tio que foi ata Finlandia pra reencontrarse coa sua bici. E iso vale moito mais que a bici en sí. Iso é algo que non podes mercar con cartos, iso é a tua vida, o que queres que sexa, o que queres ser. É algo parecido ao que penso da infidelidade. Eu non me enrollei con ningunha tia (nin tio) mentres estiven en Finlandia, pero iso non foi por serlle fiel á miña moza, non foi unha clase de sacrificio que fixen por ela, non foi por non facerlle daño... foi por min, unicamente por min (ó final vai a ser que son un egoista por non poñerlle os cornos á miña moza). Bromas aparte, eu podería terme enrollado cada día con tres (momento fantasma), e mentres ela non se enterase... ¿entón nada cambiaría? ¿non? Pois non! Claro que cambiaría algo!! Eu cambiaría!! Eu xa non sería eu, xa non sería a clase de persoa que son, sería esa clase de tío que faría algo así, sería "ese tío". Sería o tío que quería a sua moza, que o daría todo por ela pero que se deitaba con outras. E eu tiña claro que non quería ser ese tio, por iso me comportei como a persoa que quería ser. Prefiro ser o que son agora, e síntome cómodo dentro da miña pel porque fun a clase de persoa que quero ser, e teño a clase de recordos que quería ter. Moitas veces escoito a xente dicir cousas como: "estudia pra ser algo na vida", "si deixas de estudiar agora e te pos a traballar de albañil nunca serás mais que un albañil". Enton... ¿seguir estudiando 10 anos mais e facerte teleco garantízache que chegarás a ser algún día algo mais que un teleco? Hai un dito por ahí que di que somos o que facemos, inda que non teño moi claro que se refira a que somos no que traballamos. Eu que me pasei todo a vida estudiando (ou facendo como que estudiaba) ¿son mais que un albañil? ¿Son eu mais ou mellor por ter estudiado mais? Eu penso que cada un é o que viviu, é o que fixo na vida. E eu sí que son algo mais que un estudiante trintañero de teleco. Eu son ese tio que se marchou a Finlandia el so, son ese pesado co que non se pode discutir porque non se vai a rendir ata convencerte, ese que te chega cada dia falandote dunha chorrada distinta, son ese tio que se bañou no medio do xeo, o que se sacou as fotos semiespido enriba da neve pra sua moza... e quero ser tamén ese tio que foi ata Finlandia a buscar a sua bicicleta. Por iso lle chamei a este post Psicobricolaxe porque en certo sentido todos podemos escoller o que queremos ser, o que realmente queremos ser (non teleco, ou albañil, ou taxista... non en que queremos traballar), todos podemos construirnos peza a peza, a clase de persoa que queremos ser, formar con feitos os recordos que definirán o que foi a nosa vida. Cada día podemos facer esas cousas que queremos que definan o individuo que somos. Porque ninguén é so un albañil, ou so un camioneiro, ou unha caixeira do día, todos somos moito mais que iso, e somos nos os que temos que construir (facendo as cousas que queremos) o que somos. Como sempre, lieime a escribir e escribir algo que se podería ter explicado con moitas menos palabras. Pero ese son eu ¿non? Polo menos de momento. Bicos a todos. Escrito por Watcher o 2006-11-21 ás 20:51 Comentarios: 0 Deixa o teu comentario Referencias (TrackBacks)URL de trackback de esta historia http://watcher.bloxus.com//trackbacks/9358
Comentarios
|
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
.:: Watcher © 2006 - Todo-los dereitos reservados ::.
